Home > Uncategorized > De paters en de fraters

De paters en de fraters

Toch maar iets over de Rooms Katholieke Kerk.  Dat was ik niet van plan want ik wil niet teveel over de actualiteit schrijven en er wordt al bijzonder veel over geschreven, maar een aantal aspecten houdt mij bezig.

In gesprekken met oudere mensen komt naar voren dat misbruik heel “gewoon” was in die tijd, en dat het ook logisch was.  De maatschappij was weinig vrij en mensen (m.n. mannen) die een “afwijking” hadden, zoals homosexualiteit of pedofiele neigingen, hadden een probleem wat niet bespreekbaar was en waar ouders geen raad mee wisten.   Veel taboes en veel conformisme, en weinig liefde tussen ouders en kinderen.  Hoe ga je daar mee om ?  Eén oplossing was om dergelijke kinderen op een internaat te zetten en veel te bidden, waarmee ik niet wil zeggen dat grote aantallen internaatkinderen een dergelijke achtergrond hadden.  In een volgende fase na de pubertijd komt de volgende levenskeuze.  Als je geen enkele interesse hebt in een liefdesrelatie met iemand van de andere sexe, veel moeite hebt met je eigen gevoelens en de opinie van anderen daarover, in een tijd dat de woorden “happy single” en “homohuwelijk” nog lang niet zijn uitgevonden, dan is een keuze om dan maar priester te worden niet vreemd.  Dat kwam regelmatig voor en is een voedingsbodem voor misstanden, zeker in combinatie met de machtspositie van geestelijken en van de kerk .  Wat mij wel bevreemd is dat de kerk destijds zo institutioneel alles in de doofpot (met de mantel der liefde) heeft gestopt, wat kennelijk wordt gedreven door een gevoel van “onze zaak” en van boven de wet staan.  Maar als je leest dat een hoge geestelijke in Polen speciaal een tunnel heeft laten graven om gemakkelijker en ongezien in bij de jongetjes te kunnen komen, dan is het toch wel intitutioneel.

In de geest van die tijd, waaruit de huidige leiding van de kerk stamt, wordt nu gesloten en gespannen gereageerd.  Eigenlijk de normale menselijke reacties van ontkennen en daarna de rijen sluiten door de kritikasters het etiket “vijand” op te plakken en een hetze te suggereren.  Hoe anders gaat het met de Amerikaanse TV dominees ?  Die zijn veel beter getraind in PR, en weten dat het ontkennen van feiten het probleem alleen maar groter en langer maakt.  Die gaan dan heel erg hard huilen op TV en vragen om vergeving van onze lieve heer, en die krijgen ze dan.  De paus zegt er bij de paasboodschap gewoon helemaal niets over.  Zouden de 1 miljard katholieken daar niet op zitten te wachten ?  Of heeft de paus daar geen interesse in ?  De paus twittert niet en wat hem bereikt is niet zo gemakkelijk te doorgronden.  Geen idee of hij de krant leest.

Wie wil er nog bij horen ?  Eén mogelijk en veelvoorkomende reactie van gelovigen is om te zeggen “ach het gaat om het geloof en niet om de kerk”.  En “het is maar het grondpersoneel”.  40% van Nederland gelooft in “iets” maar hoort nergens bij.  De kerk loopt leeg en dat proces gaat gestadig verder.  De katholieke kerk wordt de laatste jaren weer orthodoxer.  Pastoor Lemmens uit Oss mag nu alle liedjes keuren die in de kerk gezongen mogen worden, en dat is een centralistische en hardvochtige aanpak.  Dat past niet in deze tijd van Facebook en Twitter, waarin “the crowd” bepaalt hoe het gaat.  De liedjes van Oosterhuis gaan er uit.  En daarmee weer een hele bups gelovigen.  De katholieke kerk wordt in West-Europa net zoiets als het orthodoxe Jodendom, een klein en fanatiek groepje, en dat proces zal in Latijns Amerika ook beginnen.  Ik vind dat prima.  Maar vindt de paus dat niet erg ?

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s