Archief

Archive for the ‘Politiek’ Category

Over reageren

15/05/2010 1 reactie

Soms vraag ik mij af waarom we  geen maat weten te houden.  Het “incident op de dam” is daar een voorbeeld van. Een zwerver roept wat, twee mensen roepen wat terug, en binnen de kortste keren is er paniek.  Daar kan ik mij nog wel wat bij voorstellen.  Als je de volgende ochtend de kranten leest die het met grote koppen op de voorpagina plaatsen, dan vraag ík mij af of er niets interessants is gebeurd in de wereld.  Maar dat is “het volk”.  Behoefte aan sensatie ?  Pas echt verbaasd ben ik dat deze zwerver langer wordt vastgehouden onder voorwendsel “bedreiging van de koningin”, terwijl hij alleen maar wat riep van achteruit, want anders is het vergrijp niet ernstig genoeg. Beetje ver gezocht. Wat bezielt ambtsdragers om zo te handelen ?  Opblazen in plaats van terugbrengen tot normale proporties.  Angst voor kritiek ?

Waarom moet de binnenstad van Rotterdam drooggelegd worden voor een voetbalwedstrijd waar geeneens supporters van Ajax bij mogen zijn ?  Beetje merkwaardig toch ? Angst voor kritiek ?  Dat er niets, maar dan ook niets, mag gebeuren ?

In de laatste tien jaar, dus inclusief 9/11, zijn er in de Verenigde Staten meer mensen overleden aan pinda alergie dan aan terrorisme. Weet je hoeveel geld er wordt besteed aan het oplossen van pinda alergie ?  Ik niet, maar het zal niet heel veel zijn denk ik. 

Minister Klink heeft een slordige 300 miljoen Euro uitgegeven aan vaccins die tegen hun houdbaarheidsdatum aanliepen om een griepje te voorkomen. Nederland liep geen gevaar en dat wisten de experts best wel. Dat de farmaceutische industrie dit bij elkaar gelobbyd heeft kan ik wel begrijpen; financieel belang. Maar dat de politiek er geen weerstand tegen kan bieden is toch eigenlijk triest.  Want het is gewoon weer 20,- per Nederlander.  

Mijn vader zei wel eens “doe maar gewoon dan doen je al gek genoeg”.  Dat is niet erg aardig natuurlijk, maar misschien wel een goed advies.  Het tempert een beetje zal ik maar zeggen. Kennelijk wordt temperen niet meer zo gewaardeerd. En risico’s nemen ook niet. Kunnen ambtsdragers niet meer uitleggen dat er “calculated risks” zijn, en dat juist ook het vak is ?

Goed nieuws is geen nieuws en “het volk” reageert emotioneel en houdt ook van sensatie.  Behoeft aan opwinding. Ik heb het nog niet eens over Ruben gehad. Is het de natuur van mensen, die zulke spanning nodig hebben en deze in het echte leven juist proberen te minimaliseren met allerlei verzekeringen en pensioenen en wat dies meer zei, en vinden dat “de overheid” alles moet oplossen.  En de zelfgekozen saaiheid compenseren met sensatiezucht die ver van jezelf af staat ?

Zouden politici die moed tonen daadwerkelijk niet gewaardeerd worden uiteindelijk ?

Dit stukje gaat niet over reageren maar over overreageren.  En echt begrijpen doe ik het toch niet.

Advertenties

De bevolking

Ik zag op tv een interessant item de groei van de wereldbevolking op dit aardbolltje, en die is zorgelijk. We zijn binnen 100 jaar van 2 miljard naar 7 miljard mensen gegaan. Deze mensen hebben lang niet allemaal een leuk en gemakkelijk leven. Wij leven op olie en fosfaten. Wij produceren ons voedel op een intensieve manier.  Tomaten, paprika’s en champignons komen uit kassen en die moeten verwarmd worden.  De landbouw vereist grote hoeveelheden energieintensieve kunstmest die we onder andere maken van fosfaat, wat we afgraven in Algerije en die raakt nu snel op.  Zonder fossiele brandstof kunnen wij niet het voedsel produceren wat nodig is.  Nu ben ik optimist en denk wel dat we daar wel weer oplossingen voor gaan vinden.  Maar het is inderdaad nogal twijfelachtig dat we alle grondstoffen opmaken die we hebben. 

Wat is nu ?  Volgens het programma is het opmerkelijk dat bevolkingspolitiek een taboe is geworden. 

Ik ben atheïst en lees zelden de Bijbel.  De Genesis vertelt over Adam en Eva. Genesis 5 gaat over Adam en zijn familie. In totaal leefde Adam 930 jaar, en hij kreeg enorm veel kinderen.  Metusalach werd 969 jaar. Moet je voorstellen. Als die nu had geleefd dan had hij 902 jaar lang AOW gehad. Vergrijzing was een groot probleem. God was niet happy en vond de mensen slecht.  Toen dacht de HEER: Mijn levensgeest mag niet voor altijd in de mens blijven hangen, hij is immers niets meer dan vlees; hij mag niet langer dan 120 jaar leven. Noach was een van de zonen van Adam, en werd door God gevraagd om een ark te bouwen. Noach was 600 jaar oud toen de zondvloed kwam. In Genesis 9 belooft God dat er nooit meer een zondvloed komt. 

Het lijkt op het eerste gezicht een merkwaardig stuk tekst. Mogelijk is de bedoeling om de lezer vrede te geven met de eindigeheid van een mensenleven ?  Later wordt in de Bijbel natuurlijk wel gezegd dat de aarde van de mens is en die zich moet vermenigvuldigen. Hier lijkt het toch net alsof als de Bijbel zegt “genoeg is genoeg”.

Mao heeft in China drastische maatregelen genomen om de bevolking in te perken; de zogenaamde één kind politiek.  Anders was de wereldbevolking al veel groter geweest. Koningin Juliana zegt in de troonrede van 1977 letterlijk “Nederland is vol”, wat Wiegel en van Agt hadden opgeschreven. Dat ging niet over immigratie of asielzoekers, maar gewoon over de drukte in het land. Over files. Over beperkte recreatieruimte. Over het aantal mensen in het vondelpark in de zomer.

Twee miljard mensen is natuurlijk meer dan voldoende.  Die 2 miljard zouden gemiddeld een veel leuker leven hebben dan de 7 miljard nu, maar we gaan naar 10 miljard.  Bevolkingskrimp wordt door de beleidsmakers gezien als een ramp.  Als de bevolking krimpt dan gaat de prijs van de huizen omlaag en gaat de economische groei stagneren.  Nou en ?  We zouden economische groei moeten relateren aan “per hoofd van de bevolking”, en we zouden de échte kosten moeten bekijken.  Hoeven we geen nieuwe wegen aan te leggen en lossen de files zichzelf op. Kunnen we ons richten op geluk in plaats van op welvaart. Kan iedereen biologisch voedsel eten, en krijgen we dus veel minder landbouwgif in het grondwater en dus minder kanker. Kun je op elke golfbaan altijd terecht. Enzovoorts …

Taboes zijn niet goed, maar deze is wel erg belangrijk. Het gaat niet over de persoonlijke levenssfeer van mensen, maar om wetgeving en overheidsbeleid, en deze toetsen tegen de effecten op de bevolking. Niet alleen in Nederland overigens. Het begint bij het besef dat we moeten krimpen en niet groeien.

Betrokken

Ik had me voorgenomen om niet teveel over de verkiezingen te schrijven want er wordt al zoveel over gesproken en geschreven. Maar de gebeurtenissen van de laatste weken brengen onderwerpen naar boven die mij verbazen.

De PVV gaat zeker een gote aanhang verwerven. Ik heb nog niemand ontmoet die zegt dat hij/zij op de PVV gaat stemmen. Dat is jammer, want zolang mensen dat niet durven ontstaat er ook geen uitwisseling van inzichten en ideeën. Hopelijk wordt de PVV zo groot (niet té groot graag) dat de stemmers het zelfvertrouwen krijgen om dat wel te durven, en ontstaat er een “coming out” van de stemmers na de gemeenteraadsverkiezingen zodat een discussie op gang kan komen.

Ik heb de laatste weken wél drie mensen gesproken, hoog opgeleid en van mijn eigen generatie, die eigenlijk zeggen; misschien moeten we wel een tijdje een soort van dictatuur hebben. Dat lijkt vreemd. We zijn een rijk en veilig land waarvan de inwoners zeggen zeer gelukkig te zijn, en er zijn waarschijnlijk 5 miljard mensen op de wereld die hier graag zouden wonen.  Mensen zoeken weinig bij zichzelf en vinden kennelijk dat de overheid alle problemen moet oplossen, in plaats van zelf bij te dragen. Men voelt zich niet vertegenwoordigd en betrokken bij de politiek en de macht. 

Dat de afstand met de politiek groter wordt is eigenlijk wel logisch. Vroeger stemde een katholiek op de KVP en een arbeider op de PvdA. Deze natuurlijke verbinding is verloren gegaan, door secularisering en doordat politieke partijen niet meer direct het belang van één groep vertegenwoordigen, en mensen gaan dus “zweven”. Een politieke partij moet een mening hebben over heel veel onderwerpen, en dus zal iedere kiezer zich op veel onderwerpen niet herkennen in de partij waarop hij stemt. dat kan bijna niet anders. Als je een partij zoekt die precies vindt wat jij vindt, dan moet je je eigen partij oprichten met één lid. Zodra er een tweede lid bij komt wordt het al moeilijk. De kiezer denkt waarschijnlijk meer na dan vroeger en heeft een mening. Mensen voelen zich ook niet verwant met alle mensen die in een politieke partij actief zijn. Dus een kiezer kiest en doet dat op basis van de GGD; de “Grootste Gemene Deler”. En dat is per definitie fragiel. Vervolgens gaan de gekozenen vier jaar aan de slag en die doen dus regelmatig iets anders dan de kiezer wil, en dat is dan teleurstellend. De meeste Nederlandse politici zijn misschien wel wat ijdel, maar ook wel bevlogen en doen echt wel hun best binnen de bestaande structuur. Het probleem zit wel degelijk in de structuur van onze democratie.

In deze afgelopen crisis rond Uruzgan kun je zien dat de coalitiepartners worden gedwongen in een schizofrenie. De Christen Unie trekt de minste aandacht, maar had als probleem dat hun ministers de missie wel wilden verlengen (daar zijn goede argumenten voor), terwijl de tweede kamerfractie dat niet wilde. Hoe communiceer je dan met je achterban ? Het CDA wilde de missie verlengen terwijl 70% van het parlement dat niet wil, en 70% van de bevolking dat ook niet wil. Dat is een inherent probleem in de huidige structuur en de cultuur van coalities.

Onze democratie is een bijzonder onvolkomen instutuut. Het is bijna 100 jaar oud (bij de grondwetswijziging van 1922 kregen vrouwen actief kiesrecht). Toen was Nederland nog gelovig.  In 1915 waren er 75.000 telefoons in Nederland. Nu zitten meer dan 10 miljoen Nederlanders op Hyves, Facebook of LinkedIn. Ministers kunnen uit de ministerraad direct naar hun volgers twitteren, maar we stemmen we nog steeds met een rood potloodje. Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat de maatschappij zich zó ingrijpend heeft vernieuwd terwijl het belangrijkste instituut, de macht, zich helemaal niet heeft ontwikkeld. Komt dat omdat de macht alleen van binnenuit kan veranderen; er is immers geen “hogere macht” die iets afdwingt ?  Is de onvrede van de bevolking de hogere macht ? Die is nogal amorf en is dat de reden dat er geen ontwikkeling plaatsvindt ? Kan die verandering democratisch plaatsvinden of is een “bestorming van de Bastille” nodig.  En zien we die misschien nu ? 

D66 was altijd de partij van de staatsrechtelijke hervormingen maar het is geen onderwerp in de verkiezingen meer. En wat er over gezegd wordt is niet zo belangrijk.  Provincies en Waterschappen afschaffen en minder ministeries zal wel kosten besparen, maar lost dit probleem niet op.

Mij dunkt dat we beter naar méér democratie kunnen gaan dan naar minder democratie. Het huidige model geeft wel een bepaalde stabiliteit. Als je elke dag doet wat de meeste Nederlanders vinden, en maar weinig mensen kunnen versatnd van zaken hebben, dan gaat het vast niet goed.  Dus meer educatie en communicatie is wel wenselijk bij meer en directere democratie. 

Misschien moeten we naar een model waarbij de regering losser staat van de politieke partijen. Dus vakministers die wetten in het parlement brengen en steeds wisselende meerderheden zoeken ? En elk jaar verkiezingen houden voor de tweede kamer, waarbij de ministers dus niet steeds hoeven af te treden, zodat het parlement een betere afspeigeling is van de bevolking. En referenda voor belangrijke onderwerpen. Geen Noord-Zuidlijnen zonder een referendum, want dat verplicht een gemeenteraad om er echt serieus mee om te gaan.

Ik weet niet wat de verschillende partijen vinden over onze democratie, en wie er eigenlijk een echte visie op heeft, maar daar zal ik mij eens in verdiepen.

De pers

Ik was een weekje in Frankrijk op bezoek bij oude vrienden en daarna skiën in Val Thorens, Fransen spreken overigens de s wél uit, en heb in die periode geen nieuws tot mij genomen.  Terug van ápres ski en met de disco-versie van “een bossie rooie rozen”  nog nagalmend in het hoofd, had een van mijn appartementgenoten de TV aangezet en kregen we het nieuws uit Mexico voorgeschoteld; 16 studerende jongeren doodgeschoten.  Vorig jaar 2600 drugsdoden.  Dat zijn geen mensen die aan drugs overlijden, maar mensen die elkaar doodschieten om drugsgeld. Zulk nieuws maakt dan ineens weer veel meer indruk, omdat je na een week nieuwsonthouding minder afgestompt bent voor alle drama’s die er in de wereld plaatsvinden en omdat het contrast met de ski en ápres ski zo groot is.

Dus het is heel goed om eens afstand te nemen en een tijd geen nieuws tot je te nemen; het (her)opent je ontvankelijkheid voor indrukken.

Het zet mij ook aan het denken over welk nieuws wordt gepresenteerd (wat wordt gekozen door een redactie) en hoe dat wordt gepresenteerd. Op zichzelf  is 16 doden in verhouding tot 2600 per jaar eigenlijk geen groot nieuws; 9 meer dan op een normale dag. Het wordt gekozen omdat het schokkend is, en het is schokkend omdat het weerloze jongeren betreft die zelf geen directe bemoeienis met de drugshandel hebben en omdat het dus zo zinloos lijkt. Het wordt schokkkend gepresenteerd met wat bloederige kamers en een interview met een huilende opa. Geen woord over de logica achter deze enorme drugsmafia die miljarden dollars verdient en dus de gehele Mexicaanse staat corrumpeert.  Als ambtenaar of politicus moet je erg sterk in de schoenen staan als je wordt bedreigd met de dood en gepaaid met veel geld. Mexico is een onveilig en instabiel land door deze drugsmafia. Zonder enige context is dergelijk nieuws eigenlijk volstrekt zinloos voor de ontvanger. De ontvanger neemt het tot zich, kan er niets meer en wordt er niet vrolijk van, en keert terug naar de gang van alle dag. De redactie kiest het onderwerp en de wijze waarop het wordt gepresenteerd op basis van (de verwachting over) de kijkcijfers; kennelijk wil het publiek het zo ?

Mexico is instabiel omdat drugs in de VS illegaal zijn. De gehele keten is gecriminaliseerd en de VS besteden een kapitaal aan de “war on drugs”. Deze oorlog is niet te winnen. Consumenten willen deze middelen. Legaliseren, reguleren, en de consument goed voorlichten is een prima alternatief voor het huidige beleid, en past heel goed in een open samenleving met vrije brugers. Het is veel goedkoper dan het huidige repressieve beleid en het zou zelfs geld opleveren door de normale belastingen zoals BTW en accijns, en het zou een stabiliserende werking hebben op de overheden. De Taliban leeft ook van drugsgeld en legalisering zou het kleed onder de Taliban wegtrekken. Waarom is dit zo onbespreekbaar ? 

Er is altijd een logica, hoe “gestoord” de bron van de logica ook is, en het is altijd goed om deze te verkennen. Zoeken naar de “root cause” is altijd goed. Iemand die zijn dochter opsluit en er kinderen mee maakt is gestoord, maar er is toch een logica achter.

Repressie werkt eigenlijk nooit. In Val Thorens sprak ik een Franse skileraar die zei dat afgelopen week gezellig was met de Nederlanders en de Engelsen, maar komende week niet omdat het dan vakantie is in Scandinavië en de Scandinavische jongeren zich klemzuipen en vandaaltje gaan spelen. Scandinaviërs zijn redelijke en vrije mensen, maar niet op het gebied van alcohol, laat staan op het gebied van drugs. Ik zie de logica daar (nog) niet van. Dat is wel relevant want op Europese schaal is veel meer te doen dan als klein landje. Wereldwijd is eigenlijk beter natuurlijk.

In ds VS ligt dat wat anders. Daar kun je als politicus niet meedoen als je niet pretendeert religieus en kerkelijk te zijn, afgezien van in New York, Boston en San Fransisco. Amerikanen neigen naar “beginselen ethiek”; het is fout en dus mag het niet en dus moet het verboden zijn. Dat de gevolgen juist averechts uitwerken intereseert de Amerikaan dan niet. Principieel en niet pragmatisch. Bovendien is in de VS een grote gevestigde orde die belang heeft bij de huidige situatie; de politie en de inlichtingendiensten. Die komen voor een deel zonder werk te zitten zonder deze repressie. Legalisering in de VS lijkt mij utopisch en dus zullen de Mexicanen de komende decennia wel in de huidige malaise blijven zitten.

Op Europese schaal is wel iets te bereiken lijkt mij. Zie het maar als een stemadvies….. En neem geen media tot je die voornamelijk negatief zijn. Zou er plaats zijn voor een krant die principieel 50% positief nieuws brengt en ook de logica achter het nieuws wat beter over het voetlicht brengt ?

Consequent ?

De meeste mensen in mijn omgeving zijn redelijk intelligent en nemen nieuws tot zich, en weten dat wij de aarde zwaar belasten met broeikasgas en dat wij grote risico’s nemen met de toekomstig generaties. Zij weten ook dat wij dieren nogal middelmatig behandelen, om het maar eens voorzichtig uit te drukken. En dat vlees eten zo’n beetje het slechtste is wat je kunt doen. Het stoot extreem veel broeikasgas uit, de dieren leiden een miserabel leven, en het is ook niet erg gezond. Aan veel van wat wij doen kleven ecologische bezwaren, zoals het eten van aardbeien in de winter, onnodig rijden en vliegen, etc., etc. 

De afgelopen feestdagen “na Kopenhagen” zouden een uitgelezen moment voor reflectie kunnen zijn. Toch is dit geen populair gespreksonderwerp. Waarom maken veel intelligente mensen zich niet druk over de manier waarop wij leven ? Of lijken zij zich niet druk te maken ?

Eén van de redenen zou kunnen zijn dat mensen geen aanpassingen willen doen aan hun levensstijl; gewoon te veel moeite of te vervelend. Dus als je erg bewust wordt van dergelijke zaken, dat je daar dan consequenties uit moet trekken. We zijn nogal geprogrammeerd in automatismen, en deze aanpassen kost ook daadwerkelijk veel moeite en is niet leuk. Dus dan maar niet beginnen met denken en spreken.

Een tweede reden kan de sociale omgeving zijn. Mensen zijn kuddedieren en er zijn maar weinig voortrekkers. Dus pas als “de kudde” in beweging komt gaan mensen mee. En er zijn vele kudde’s en subkudde’s. Dus het “er bij horen” leidt tot desinteresse. Of het leidt tot angst dat de sociale acceptatie afneemt, dat je de kudde moet verlaten en moet toetreden tot een andere kudde; die der ecologisch bewusten. Een veel saaiere kudde !?! En wordt je daar wel geaccepteerd ?

Een derde mogelijke reden ligt wat dieper.  Het moreel doorlichten van de eigen levensstijl leidt tot een verontrustende ervaring, een morele Gestallt switch.  Opeens ben je niet meer de held van je eigen levensverhaal maar de schurk. En mogelijk dat mensen moeite hebben om met dat idee te leven. Het geweten sussen is dan een goede (tijdelijke) strategie.

Het probleem van broeikasgas is natuurlijk niet het beetje broeikasgas dat een individu uitstoot in zijn leven. Dat is verwaarloosbaar. Het probleem is dat er te veel mensen zijn die dat doen.  Het schuldgevoel komt voort uit een onderliggende waarde, dat mensen een gelijke positie hebben. Dus als er minder broeikasgas uitgestoten moet worden, dat iedereen zijn steentje moet bijdragen. Dat is weliswaar niet de realiteit van onze samenleving want de westerse wereld is verantwoordelijk voor 95% van het broeikasgasprobleem. We doen het wel, maar we zeggen niet “ik heb meer recht om broeikasgas uit te stoten dan een Afrikaan”. Op deze waarde is de slavernij afgeschaft. Niemand zegt dus ‘ach dat kleine beetje broeikasgas wat ik uitstoot is niet zo belangrijk’ of ‘ik heb het recht om meer uit te stoten dan een ander’. Omdat het niet houdbaar is.

Wij zijn allen consument en burger, zeg maar consuburger, en leven in een zeer welvarend democratisch land waar niemand sterft van de honger. We zijn dan ook in een de luxe positie om wat te doen. Doen in gedrag als consument, en doen als burger in democratische besluitvorming die beslist over “het systeem” waarin wij in leven. 

Het systeem bepaalt in hoge mate de uitstoot. Als je met de trein reist, dan stoot je geen broeikasgas uit.  Althans niet direct.  Wel indirect omdat de elektriciteit wordt opgewekt door kolencentrales, maar daar kun je als treinreiziger niets aan doen. Op termijn wel als burger, door op een partij te stemmen die wil investeren in groene stroomopwekking. En als je je tank vol gooit en veel accijns betaalt, dan bepaal je niet wat er met die accijns gedaan wordt.

Als de overheid LED lampen verplicht stelt, wetten uitvaardigt over de ruimte die een kip minimaal beschikbaar moet hebben, en goede ecotaxen invoert die slechte producten duurder maakt, dan gaat het gedrag vanzelf schuiven. Dat vereist een bewustzijn bij de burgers waar de politiek haar gedrag op afstemt. 

Hitler was vegetariër en de nazi’s hadden zeer goede wetten ter bescherming van dieren, maar Hitler was geen goed mens. Socrates, Plato, Newton, Darwin, Rousseau, Descartes, Einstein en Ghandi waren vegetariër. Dus denken leidt misschien uiteindelijk inderdaad wel tot aanpassing van gedrag. 

Beter een bewuste burger die er niet naar leeft, dan iemand die er niet over wil denken. Zondigen mag en het leven moet wel leuk zijn … Hypocriet is beter dan ontkennen en wegkijken.

India heeft ruim 300 miljoen vegetariërs. Nederland telt 750.000 vegetariërs en daar zijn hele leuke bij. Als Flexitariër (part time vegetariër) zijn cool wordt of juist hot, dan helpt dat ook natuurlijk. Dus graag waardering voor de ecohelden, ook als je het zelf niet bent.

2010

Een nieuwjaarswens ! Wat hoop ik voor 2010 ? Voor “alle mensen” ? Ik hoop op meer balans in het denken. 

Het denken bepaalt de sfeer en de toekomst. Ik las eens een leuke anekdote van een zen meester, die sprak met iemand met hoogtevrees. Deze persoon deed bijzonder veel moeite om het fenomeen hoogtevrees uit te leggen. Tot de zen meester het begreep en zei: “Aahhh, it”s your mind !  But you can change it !” En zo is het. Je kunt kiezen hoe te denken en te leven. Ik sprak laatst iemand die vijf jaar gescheiden is, en nog steeds boos. Die niet haar eigen rol daarin onderzoekt. Dat hoeft nog niet eens. Maar uiteindelijk is het een keuze om boos te leven of om niet boos te leven. Bewust leven leidt eigenlijk per definitie tot positief en tolerant leven.

Ik was verrast door onze koningin. Die in haar kerststoespraak nogal kritisch was over de jeugd van tegenwoordig, en over de omgang met sms, twitter, hyves, internet en games.  Die meent dat deze media mensen van elkaar vervreemden en dat mensen daardoor niet echt in contact staan. 

Bijna niets is volmaakt goed.  Games kunnen verslavend zijn, en de hele dag achter een computer is niet gezond.  Veel games zijn echter heel goed om te doen.  Ze zijn goed voor de ontwikkeling van oog-hand coördinatie en ze zijn goed voor de hersenontwikkeling.  Deze media zijn vaak verbindend; mensen spelen samen en onderhouden contacten.  

De jeugd van tegenwoordig is van alle tijden.  In de senaat in het oude Rome werd ook hevig gediscussieerd over de (verdorven) jeugd van tegenwoordig. Waarom begrijpt onze koningin niet dat zij ver af staat van deze ontwikkelingen, en dat ze deze dus ook niet kan doorgronden en op waarde schatten ?

Waarschijnlijk doet deze jeugd weer iets beter dan de vorige jeugd.  Dat is bijna zeker voor mensen die geloven in vooruitgang zoals ik. Waarom vindt de koningin het nodig om de mogelijke keerzijde ongebalanceerd te benadrukken ?  Ik weet het antwoord niet.  Ik weet wel dat het een trend lijkt.  Lees de krant en je ziet dat 85% van de berichten negatief zijn. 

Een zekere mate van ontevredenheid is nodig om vooruitgang te boeken; noem het maar “creative dissatisfaction”.  Problemen onder het tapijt vegen is dom want die worden dan alleen maar groter.  “I prefer to have the fish on the table, so I can see where the smell comes from”.  Deze houding is een noodzakelijke voorwaarde voor vooruitgang.

Voor 2010 hoop ik toch op positivisme.  Als iedereen nu eens zou beginnen met de positieve aspecten van “iets” te onderzoeken, en pas daarna de keerzijde, dan zou de wereld vast beter worden. 

Ik weet niet meer welke van de verlichtingsdenker het heeft gezegd, maar ik denk Hegel.  In deze wereld is maar één ding volmaakt goed, en dat is de goede wil. 

Dus voor 2010 wens ik iedereen een goede wil, en eerst kijken naar de positieve kanten van alles wat zich voor doet.

Nou en ?

27/12/2009 1 reactie

Over duurzaamheid wordt nu veel geschreven.  En dan gaat het bijvoorbeeld over een warme truiendag.  Het beeld is simpel; we zetten allemaal de thermostaat een graadje lager en dan verbruiken we minder energie en stoten dus minder broeikasgas uit.  Een ander simpel beeld is de macht van de consument.  Als die iets wil dan komt het goed.  Maar ingeval van broeikasgas is dat niet zo belangrijk denk ik.  Want hoeveel mensen willen er nu in de kou gaan zitten of minder vlees eten ?  Een beetje bewustzijn kan geen kwaad, en dus niet je huis op 21 graden als je er niet bent want daar heeft niemand wat aan.  Ik heb best respect voor mensen die een warme trui aan doen of die korter douchen, maar ik zal dat niet doen.  Ik eet wel een beetje minder vlees.  En ik gebruik mijn droger niet meer en dat bespaart, maar dat doet geen afbreuk aan mijn comfort; het is een heel kleine moeite om de was op een rekje te gooien. En het scheelt twee keer bukken om het in- en uit de droger te halen (mijn droger staat op de grond).  

Allemaal prima en door bewustzijn van de consument kun je best een paar procentjes besparen.  Maar er moeten politieke keuzes gemaakt worden die het probleem niet bij de consument leggen. Daarmee kom je echt nooit in de buurt van CO2 neutraal. Ooit heeft de politiek fosfaathoudende wasmiddlen verboden ondanks een enorme tegen-lobby van de wasmiddelenfabrikanten.  Dan blijkt dat het helemaal niet moeilijk is om prima wasmiddelen te maken zonder fosfaat.  Eenmaal ingevoerd hoor je er niemand meer over. 

Voor energie geldt in hoge mate hetzelfde. Het verschil met wasmiddelen is waarschijnlijk dat het fosfaatprobleem direct en begrijpbaar is “fosfaat is slecht voor ons milieu, dus stoppen”, terwijl de energiediscussie wat complexer is.  Waarom niet zeggen “we gaan geen CO2 meer uitstoten” net als met fosfaat ? 

Dan komen er een aantal argumenten die de discussie bijzonder verwarren.

 De eerste discussie is die over geld; “dat is veel duurder”.  Windenergie en zonneenergie zijn  veel duurder dan fossiele brandstoffen.  Dat komt omdat CO2 uitstoten vooralsnog gratis is.  Als we de kosten van dijkverhogingen en alle andere maatregelen die de CO2 uitstoot veroorzaken mee zouden tellen, dan zou het plaatje wel eens anders kunnen zijn.  Maar omdat die kosten niet meegeteld worden lijken fossiele brandstoffen veel goekoper.  

De dan is het duurder; nou en ? 

Nieuwe technologie creëert veel werkgelegenheid, en van economisch en technologisch voorop is Nederland nog nooit slechter geworden.  Maar hoeveel duurder is het dan ? 

Het produceren van een kWh windenergie (feed in) kost 7 cent, en een kWh van een kolencentrale kost 4 cent.  Althans dat hoorde ik op de radio.  Als dat zo is dan lijkt het bijna dubbel zo duur.  Dan zou de stroomprijs die een consument betaalt van 25 cent naar 28 cent gaan.  Een verhoging van amper 10%.  Is dat een ramp ? 

Een ton CO2 opslaan onder Barendrecht kost €75, en dat wordt gesubsidieerd …  Dat zit niet in die 4 cent.  Opslaan wordt ongetwijfeld goedkoper als de technologie verder wordt ontwikkeld, en we moeten CO2 opslaan.  

Verwarring is de grootste vijand van voortgang.  Het moet toch mogelijk zijn om een eenvoudig plaatje te maken van de beste energietoekomst, wat ook voor eenvoudige mensen als politici en geïnteresseerde burgers te begrijpen is ?  Wie kan mij daar naar verwijzen ?